چه کسی فکر میکرد ١۴ سال پس از کابوس ٩۴، در سال ٢٠٠٨ تیم ملی آرژانتین به دست اسطورهای بیفتد که دنیای فوتبال مدتهاست به او مدیون است. ستارهای که از جنس مردم است و طرفداران فوتبال حتی اگر حواشی او را دوست نداشته باشند همیشه جادوی او را با توپ تحسین کردهاند.
حالا دیهگو آرماندو مارادونا روی نیمکت تیم ملی آرژانتین نشسته است تا بار دیگر آرزویی را محقق کند که مربیان بزرگی چون آلفیو باسیله، دانیل پاسارهلا، مارچلو بیلسا و خوزه پکرمن از عهدهی آن برنیامدهاند. در سال ٩۴ مارادونا کاپیتان آرژانتین بود و دونگا کاپیتان برزیل، چه بسا اگر آن کابوس وحشتناک گریبان مارادونا و ستارههای آرژانتین را نمیگرفت این مارادونا بود که به جای دونگا بر جام طلایی آمریکا بوسه میزد.
دست بر قضا امروز مارادونا در حالی سکاندار هدایت آرژانتین میشود که رقیب او کارلوس دونگا مدتهاست سرمربی برزیل است. شاید اتفاق بزرگ دیگری در انتظار جهان فوتبال باشد و این اتفاق باید در جام جهانی ٢٠١٠ آفریقای جنوبی بیفتد. دیهگو آرماندو مارادونا مرد هدف است، او اسطورهایست که آرزوهای مردمان سرزمین نقره را برآورده کرده است. او در بحران سیاست و هویت به داد آرژانتین رسیده است.
دیهگوی کوتاهقامت ولی بزرگ آمده است تا بار دیگر رؤیای طرفداران آلبیسلستهها را طلایی کند. با ستارههایی که دنیا را مقهور قدرتنمایی خود خواهند کرد. لیونل مسی٬ کارلوس تهوز٬ ریکلمه، کامبیاسو و بقیهی مردان راه راه پوش آبی و سفید با سرمربی رؤیاییشان خواهند توانست. امیدوارم.
راه من
تو فکر یک ترانهام، از آرزوهای محال
