ما هم به المپیک راه یافته بودهایم
ما هم تافتهی جدا بافته بودهایم
ما هم به کودکی از مدال طلا
قصری از افتخار به رویا ساخته بودهایم
بر رنگ زرد ما به مسخرگی نظر مکن
ما هموطن دبیر و تختی و رهبرزاده(۱) بودهایم
اونا که تو کشوراشون، طلاها رو سر بریدند
توی میدون المپیک، از روی رکورد پریدند
اونا که تو بازگشایی(۲) واسه ما بوسه کشیدند
زن و مرد قاطی و پاتی، پردهی عفت دریدند
بهشون بگین که اینجا، هیشکی رکورد نشکسته
یه جاهایی، یه کارایی، کرده دولت با یه دسته
بهشون بگین که ساعی، رفته آبرو خریده
رنگ امضاش توی شورا، پای پرونده پریده
فاز بررسی شروع شد، حالا باز تو مجلس ما
خیلی وقته ولی اما، نشده دلیلی پیدا
یکی نیست بگه براشون، دلیلش خود شمایید
نمیتونید تو المپیک، با منشور کنار بیایید
آواز:
اینجا هر شب علیبادی(۳) سرخوش و تقدیرخوان است
به مراسم افتتاحیه دم به دم روان است
گر از المپیک نشد حاصل مدال باکی نیست
که عرصهی تجربهتوزی جوانان است
حالا تا چهار سال دیگه، همیشه خدا بزرگه
دعا میکنیم همه با هم، طلای المپیک مالمان است*
———————————————————-
۱- رضازاده - نامی درخور نبود و قافیه لنگ آمد.
۲- افتتاحیهی المپیک
۳- علیآبادی، آ محذوف به وزن
*بر وزن ترانهی مست با صدای معین +
وقتی عصبانی هستیم یا غیرمنطقی همیشه راحتترین تصمیمها را میگیریم. راه حل سادهایست اعدام هنگامی که شخصی، عزیزی را به قتل رسانده است. بالاتر از این که جرمی نیست هست؟ کسی مثلآ یک قاتل زنجیرهای باشد. برای تصمیمگیری ساده، نیاز به تفکر نیست. مقابله به مثل آسانترین راهیست که پیش روی ماست. اما مگر تصمیمگیری در مورد جان انسانها هر چقدر هم که جانی باشند به همین آسانیست؟ شاید آنقدر عادل خودمان را فرض میکنیم که به جای خداوند هم تصمیم میگیریم. محکوم کردن به مجازات اعدام!
