راه من

از بلاگ‌نوشت صادق به من اطلاع دادند که ۲۴ ساعت دیگه بیشتر زنده نیستم. من نمی دونم چه جوری این لطف خدا رو باید جبران کنم، آقای عزرائیل من دستاتو که دور گردنم حلقه زده ماچ می‌کنم ولی عزیز دل من، آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ یه کمی به سن و سال من نگاه کن. آخه دلت میاد، جوون مردم، حیفه. از من به تو نصیحت نکن همچین، خدا رو خوش نمیاد.
اما خوب حالا که دارم می‌رم بذار وصیت کنم. کار دیگه‌ای که تو این ۲۴ ساعت جز غصه و گریه و زاری ندارم بکنم. جز توییت کردن و لایک زدن هم که کار دیگه‌ای بلد نیستم. هی، دور هم بودیما…

قفل و کلید این وبلاگ یعنی همون یوزر نیم و پسورد رو به یار دیرین و رفیق شفیقم آق فری عزیز می دهم، البته با چندین فحش زیر لب و اشک و آه و بغض در گلو و ماچ و بوسه. امیدوارم که هفته‌ی سوم مهر ماه که می‌‌رسد به یاد این عزیزترین دوستش هزینه‌ی تمدید هاست و دومین را پرداخت کند.
تمام ترانه‌هایم را به احسان مصلحی این یار نامرد و دغل و رند می‌سپارم تا احتمالآ بعدها با نام خودش آن‌ها را منتشر کند و به خوانندگان مجاز، غیرمجاز، زیرزمینی و سیب‌زمینی بفروشد.
یوزر و پسورد تمام اکانت‌های وب دویی و غیر وب دویی‌ام را بین دوستان مجازی‌ام چون نقل و نبات پخش می کنم. امیدوارم هر کدام به صورت بهینه از آن‌ها استفاده کنند و نام نیک مرا زیاد خراب نکنند.
پسورد جی‌میلم را به دکتر مزیدی می‌سپارم، چون می دانم دست به شیرینگش خوب است و دوستان را مجبور به هاید من خواهد نمود اگر تاکنون این حادثه رخ نداده باشد. البته امیدوارم دکتر مزیدی ای‌میل‌های مرا بی‌جواب نگذارد.
در آخر هم از پدر و مادر عزیزم عاجزانه و ملتمسانه تقاضا می کنم که برای من از این مراسم‌های صد تا یه غاز سوم و هفتم و چهلم و صده و سال و هجری قمری نگیرند و بگذارند روح معذب من بیشتر از این‌ها معذب نباشد.
خط همراه اول و ایرانسلم هم باشه واسه خواهرم، که مزه‌ی در دسترس نبودن رو بچشه.
خب اون پیکان هم باشه واسه هر کی با پیکان حال می‌کنه.
پسرم بیا اینجا می‌خوام این نفس‌های آخر رو باهات درددل کنم. ببین من تو زندگی‌م به هیچ جا نرسیدم تو هم به هیچ جا نمی‌رسی مطمئن باش.

خب حالا که وصیت‌نامه رو هم نوشتم، کار دیگه‌ای نمونده. تو بیست و سه ساعت و پنجاه دقیقه‌ی باقیمونده هم آهنگ گوش می‌کنم و به زندگی در اینترنت ادامه می‌دم، چند تا ترانه‌ی نصفه رو هم اگه فرصت شد کامل می‌کنم. آی خدا یعنی می‌شه ما به سلامتی از دست درس و دانشگاه خلاص شیم؟

اون دنیا که دعوتنامه نمی‌خواد، همه‌تون دعوتید.