راه من

ما ملت خوشحالی هستیم. از این زندگی لذت می‌بریم. اصلآ به قول شاعر زندگی بهتر از این نمی‌شه. وزیر ارتباطات خوش‌آتیه‌مان معتقد است سرعت اینترنت ایران در حد ایده‌آل است. چرا که نباشد؟ اصلآ چه نیازی هست که باشد؟ مگر مهم است در ژاپن و آمریکا و بلاد کفر چه می‌گذرد؟ مهم این است این سرعت نه برای محقق بودن، بلکه برای مؤلف بودن هم کافی‌ست. ساماندهی هم که هر روز گل و بلبل‌تر می‌شود. ما به این زندگی زیبا و خوشحال عادت می‌کنیم.
ما خیلی خوشحالیم از اینکه در عرض شش ساعت سه بار برق می‌رود و به قول شاعر کسی به یاد مرگ لوازم برقی منزل هم نبود! ما خوشحالیم چون فکر می کنیم پس‌فردا وزیر نیرو پشت تریبون اعلام خواهد کرد که قطعی برق به این میزان در کشور ایده‌آل است، بنابراین مردم صرفه‌جویی کنند. ما خوشحال‌تریم که در این گرما می‌پزیم و صورتمان نیاز به سیلی برای سرخ کردن ندارد.
ما خوشحالیم از اینکه وزیر کشوری که مخالفش بودیم برکنار می‌شود و بعد تازه از ندانم‌کاری‌های دولت پرده برمی‌دارد. آیا این خوشحالی را در چهره‌ی بی‌خیال ما نمی‌بینید؟ از این خوشحال‌تر هم خواهیم شد. کافی‌ست وعده‌ی نفت و آب و برق مجانی به ما بدهند. کافی‌ست شم اقتصادی اصلاح‌طلبان را با ۵۰ هزار تومان تبلیغاتی بسنجیم.
ما خوشحالیم که طنز می‌نویسیم، لابد اگر خوشحال نبودیم تراژدی می‌نوشتیم. مثلآ در مورد بدن‌های سوخته‌ی دختران مدرسه‌ای چه باید نوشت که نه از سر ترحم باشد و هم فایده‌ای داشته باشد. ما خوشحالیم که خواهرمان را پلیس به جرم زندگی می‌گیرد. جای خوشحالی هم دارد.
ما برای فلسطینی‌ها هم خوشحالیم، برای اسرائیلی‌ها هم. خوشحالیم که کمک‌های مالی ما از این طرف و آمریکا از آن طرف، بوی صلح می دهد، آن هم چه بوی تندی. ما خوشحالیم نفت‌مان بشکه‌ای ۱۱۴ دلار با خطایی حدود ۲ دلار، به فروش می‌رسد. تازه به همدیگر تبریک هم می‌گوییم بابت این خوشحالی. خوشحالی از سر و رومون می‌باره (به سبک عزت انتظامی در فیلم حکم بخوانید).
ما خوشحالیم که دانشجو هستیم. دانشجوی بی‌بخاری که حتی درس هم نمی‌خواند. آن‌هایی که می‌خوانند هم خیلی خوشحالند چون یا بیکار می‌شوند یا در کارگزینی اوین واجد شرایط می‌شوند. خوشحالیم که پدر و مادرهایمان سرنوشتی را ساخته‌اند تا خوشحالی ما سر به فلک بکشد. خوشحالیم که بزرگ‌ترین آرزوی آن‌ها ازدواج کردن ماهاست در حالی که ما خوشحال‌تر از آنیم که به فکر این چیزها باشیم.
مردم کشورهای دیگر را که نگاه می کنیم، مثلآ در ناپل ایتالیا دولت و ملت چه زباله‌دانی ساخته‌اند. در فرانسه راه به راه مردم اعتراض می کنند. در تبت یکجور در آمریکا جور دیگر. وقتی اینها را می‌بینیم خوشحال‌تر از پیش می‌شویم.
اینجا برنج گران می‌شود، خوشحالیم. قیمت نفت بالا می‌رود، خوشحالیم. چند نفر اعدام می‌شوند، خوشحالیم. دختر و پسر بازداشت می‌شوند، خوشحالیم. اینترنت ساماندهی می‌شود، خوشحالیم. برق قطع می‌شود، خوشحالیم. اس‌ام‌اس پیامک می‌شود، پیامک گران می‌شود، خوشحالیم. تحریم بین‌المللی می‌شویم، خوشحالیم. قیمت سکه بالا می‌رود، خوشحالیم. تکلیف سود بانکی مشخص نیست، خوشحالیم. سرانه‌ی مطالعه پایین است، خوشحالیم. روزنامه‌هایمان چرت‌نامه است، خوشحالیم. احزاب سیاسی دعوا می‌کنند، خوشحالیم. اخبار ۲۰:۳۰ داریم، خوشحالیم. وبلاگ می‌نویسیم، خوشحالیم. رئیس جمهورمان خوشحال است، خوشحالیم. برای همین است که اینقدر باحالیم…