راه من

همدردی کلآ چیز خوبی است، عمومآ در مواقع سیل و زلزله و توفان کاترینا همدردی لازم الوجوب می‌شود. همه برای کمک سر و دست می‌شکنند همانطور که در حدیث ازلی-ابدی آمده است: «قد قامت الحضور فی المواقع الاحتضار».
این رگ همدردی من هم چند روزی است که گل کرده، قصه از جایی شروع شد که به دلیل بارش برف دولت خدمتگزار با سلام و صلوات مملکت را تعطیل کرد و بسیار در جهت پیشبرد آرمان‌ها زحمت کشید و سخن راند و همدرد خواست. با خود گفتم: “مگه کفتر چه کم از زرد قناری دارد؟” و اینگونه بود که قدم در جاده‌ی همدردی گذاشتم. پس از مرگ چند هموطن بر اثر تنفس بیش از سهمیه‌ی گاز CO تصمیم گرفتم همدردی خود را اینگونه ابراز کنم که هم سوزش کمتر است و هم دردش. لوله‌ی بخاری را از جا کندم و با خیال آسوده سر به بالین نهادم. میانه‌های شب بود که احساس لرزش شدیدی را بر پهنه‌ی بدنم و احساس سوزش غریبی را در نقطه‌ی خاصی از بدنم حس کردم. قبل از اینکه بگویم: “حاجی شوخی نکن” فهمیدم که سهمیه‌ی گاز بخاری تمام شده و می‌رفتم که با درد و رنج از سرما بمیرم!
پس از اینکه همدردی در تمام سوراخ‌های بدنم نفوذ کرد از آنجایی که رئیس جمهور مردمی فرموده‌اند مردم همراهی کنند، لباس گرم بپوشند و بخاری‌ها را خاموش کنند تا این بحران هم با حول و قوه‌ی الهی و درایت مسئولین و سربلندی دولت پشت سر بگذاریم. من هر چه می‌شد پوشیدم با اینکه گرم نشدم اما حس همدردی سراپای وجودم را می‌شکافت.
به یاد کارتن‌خواب‌های شهرم افتادم و همه‌ی حس همدردی‌ام قلمبه شد. همانطور که می‌دانید پیشنهاد محمود فرجامی برای بازگشایی مساجد در این مواقع حساس در دستور کار صحن علنی مجلس قرار گرفته است و پس از تصویب بودجه‌ی سال آینده بررسی می‌شود. کاربری در بالاترین نوشته بود محمود فرجامی اگر راست می‌گویی در خانه‌ی خودت را باز کن لعنتی چرا از دولت انتظار همدردی داری؟ واقعآ این جمله تأثیر بسزایی در حس همدردی من گذاشت غیر از آن فهمیدم که مملکت هم ملک شخصی می‌باشد و می‌توان خانه‌ی خدا را با خانه‌ی مردم مقایسه کرد چون شخص خدا کلآ خیلی مردمی است.
با این افاضاتی که کردم متوجه شدید که قلمبه شدن حس همدردی باعث شد من در خانه‌ی خود را بر کارتن‌خواب‌های شهرم بگشایم و از این خانه‌گشایی خویش شادمان گشتم. بعد از پخش کردن انواع پتو و ملحفه بین آنها با بیل به جان علمک گاز افتادم تا مبادا گاز وصل شود و این حس همدردی زایل شود.
برای اینکه حس همدردی خود را با دولت خدمتگزار هم تقسیم کنم با شماره‌ی دفتر ریاست جمهوری تماس گرفتم. پس از چند بار شنیدن “این تلفن رسمآ تعطیل می‌باشد” و “لطفآ از سه‌شنبه تماس بگیرید” یک عدد شخصیت گویا فرمود: “رئیس جمهور محترم و محبوب و مردمی و همدرد در حال سرکشی به خانه‌ی اهالی ایران می‌باشند و تا سی چهل روز آینده ملت مسلمان و غیور با همراهی دولت خدمتگزار این مرحله از امتحان الهی را پشت سر گذاشته و وارد مرحله‌ی بعدی کنکور که همانا انتخابات مجلس شورای اسلامی است می‌شوند تا به آرمان‌های پیشرفته‌ی انقلاب هر چه بیشتر نزدیک شویم. لطفآ بعد از شنیدن بوق یقرأ فاتحة مع الصلوات”
تلفن را با شادمانی گذاشتم و تلویزیون را روشن کردم، دیدم رئیس جمهور در حال سرکشی به اهالی است و هر جا که می‌رود دستی به لوله‌ی گاز می‌کشد و تبرک می‌کند و گاز وصل می‌شود. اهالی هم این ابیات کهن را فریاد می‌زنند که:
صل علی محمد
بوی رجایی آمد
صل علی محمد
گاز از لوله در آمد
خدا را شکر کردم و به حرف خان جان فکر می‌کردم که می‌گفت: “زمان آن خدا نیامرز اینجور مواقع ننه! اصلآ به فکر مردم نبودند، خدا ازشون نگذره. خدا سایه‌ی این دولت را از سرمون نگیره.”

پی‌نوشت: در طولانی بودن این مطلب شکی نیست، با شما ابراز همدردی می‌کنم!