راه من

بذار یه چیزی رو بهت بگم. ما همه‌مون در برابر زن‌ها ضعیفیم. دیوونه‌ی اون هرزه‌هاشونم هستیم. اونا می‌دونن که چطور ما رو از پا در بیارن. (اِد به چوکو در صحنه‌ای از فیلم دومینو)

خیلی اتفاقی سه روز متوالی در هفته‌ی پیش به دیدن سه فیلم قابل تأمل تونی اسکات سپری شد. Man On Fire ساخت سال ۲۰۰۴، Domino ساخت سال ۲۰۰۵ و Deja Vu ساخته‌ی متأثرکننده‌ی این کارگردان در سال ۲۰۰۶. سه فیلم پر از صحنه‌های خشونت و پر از دیالوگ‌های ناب. البته قدرت بازی دنزل واشینگتون در Man On Fire و Deja Vu، همین‌طور کیرا نایتلی* در فیلم Domino جذابیت‌های این سه فیلم را افزایش می‌دهد.
Man On Fire داستان یک محافظ کودکان است که پیشینه‌ی آدم‌کشی دارد و مهارتش کشتن است و قربانی آدم‌ربایی‌های زنجیره‌ای در مکزیک می‌شود و می‌خواهد انتقام بگیرد.
Domino قصه‌ی شکارچی‌های مهربانی‌ست که در یک مأموریت به مخمصه می‌افتند و اشتباه می‌کنند و قربانی گروه‌های قدرتمند آمریکایی و مافیایی می‌شوند. حرفش این است، آدم‌ها سه دسته‌اند: ثروتمند، متوسط و فقیر.
و بالاخره Deja Vu که از نظر من ضلع اصلی این مثلث خشونت و پیام است و هیچ صحنه‌ای در آن قابل پیش‌بینی نیست در حالی که شما همه‌ی صحنه‌هایش را پیش‌بینی می‌کنید. یک انفجار در قایقی تفریحی و اتفاقات غیرمنتظره‌ای که برای داگ کالین مأمور ویژه‌ی ATF می‌افتد شما را تحت تأثیر عاطفه و احساس در مقابله با مرگ و خشونت قرار می‌دهد.
خلاصه اینکه اگر می‌خواید از صحنه‌های اکشن و کشتار لذت ببرید به شما این سه فیلم را پیشنهاد می‌کنم. در عمق این صحنه‌های خشونت‌بار پر از پیام عاطفی و انسان‌دوستانه است که به فکر فرو می‌روید.

* تلفظ صحیح رو نمی‌دونستم که محسن تذکر داد! قبلآ طبق نوشته‌ی دیگران نوشته بودم کایرا نایتلی. این هم مطلب محسن در مورد Domino.