از رئیس باید بنویسم، باید درخور بنویسم که ذهن این روزها مجال نمیدهد فقط بگویم نه مزخرف بود و نه ضعف فیلمنامه داشت تنها مثل حال و روز ما متلاطم بود و من عاشق این سردرگمیهای تصویری هستم با دیالوگهایی که کیفیت سینما نصفشان را میخورد و باز هم لذت میبری.
آلبوم رؤیای آبی هاتف رو هم پیشنهاد میکنم مخصوصآ اگر دلتان هوای “سال ۲۰۰۰” داریوش را کرده است آهنگ “تراژدی” را بشنوید و اگر آهنگ “تریاک (هشلهفت)” آلبوم سفیر برایتان جالب بوده “همون آش و همون کاسه” شنیدنیست در کل آلبوم جالبیست با ترانههای متفاوت.
از این به اصطلاح دستا، به ما چیزی نمیماسه
تموم مملکت پُره از رُشوهخوار نسناسه
یه کاسهس زیر نیمکاسه، یه کاسهس زیر نیمکاسه
اینم از بخت و اقبال ماست، درجا زدن شانسه
واسه یه سقف ناقابل، مگه گیرت میاد ماسه؟!
این صاحبان بیتالمال، سرباز خشتشون آسه
برات هی زیر و رو میکشن، یه کاسهس زیر نیمکاسه*
در مورد حسین درخشان و حمیدرضا علاقهبند و امثالهم چند باری گفتهام. بهتر است دیگر بیش از این تحویلشان نگیرید. بگذارید بگذرند. آنهایی که غم نان و آزادی ندارند را چه کار با دلسوزی؟ آخر تو چه میدانی که درد چیست؟ ببینید هاتف در مورد بعضی از آنور آبیها چه نوشته و خوانده است:
ما هم اینور سماق میمکیم، بعضی بفهمی نفهمی کلکیم
بیرون گود نشستیم و ما، حقیقتآ که بانمکیم*
به راستی سنگسار از کدام انسانیت اسلامی که غوغا میکند میآید؟ ما که از این انسانیت فقط خفه شدیم و سنگ زدند…
پینوشت: جواد خیابانی آدم نژادپرستیست، او عاشق اسلام است یا هر چیز باشد، خوشحال از پیروزی عراق بر استرالیا میگوید این ستارههای سوخته و دماغگندههای استرالیایی، هرچقدر هم که از یک تیم متنفر باشیم این شیوهی گزارشگری برای جنگ گلادیاتورهاست. آقا یادش رفته ورزش جای نژادپرستی نیست چه در زمین چه در تلویزیون. گویا هری کیول با لیورپول در فینال جام باشگاههای اروپا هم بود.
———————————————
* همون آش و همون کاسه/آلبوم: رؤیای آبی/شعر و آهنگ: هاتف
