راه من

خیلی راحت همانطور که پیش‌بینی می‌کردم تیم جمهوری اسلامی ایران (یقینآ این تیم دورترین تیم از نام ایران بود) از جام ملت‌های آسیا حذف شد. اصلآ کادر این دوره از علی‌آبادی رئیس گرفته تا قلعه‌نوعی سرمربی ارزش بحث کردن رو نداشتند.
اما خیلی چیزها مشخص شد. مهم‌ترینش مربوط به شبکه‌ی سه و سازمان صدا و سیما بود عادل فردوسی‌پور برعکس فرزاد حسنی که گاهی جرأت به خرج می‌دهد مثل دیشب، هیچ‌گاه در این بازی‌ها اشکالات تیم را مطرح نکرد درست خلاف حرکت سازمان در زمان جام جهانی. در حالی حریفان آسیایی قابل قیاس با حریفان جهانی ما نبودند.
و تفاوت‌های زیادی که دیده شد. فرق فدراسیون قدرتمند دکتر دادکان با فدراسیون من‌درآوردی جناب علی‌آبادی. فرق مربی متشخصی مثل برانکو با مربی بددهنی مثل امیر قلعه‌نوعی. فرق کاپیتانی مثل علی دایی با مهدی مهدوی‌کیا. فرق دروازه‌بانی بزرگ مثل عابدزاده با این دروازه‌بان‌های پرادعا. فرق بازیکن محجوبی مثل فریدون زندی با خیلی از بازیکنان پر سر و صدای تیم.
از هاشمیان بگذریم که ادعایی نداشته است. خط حمله‌ی این بهترین تیم ادوار ما به قول کارشناسان چند گل زده است؟ جناب غلامرضا عنایتی که قرار بود علی دایی قلعه‌نوعی باشند چند بار پایش به توپ خورد؟ لااقل دوره‌ی قبلی یک گل زد. تیم جمهوری اسلامی ایران در این بازی‌ها با چهار گل زده در مقابل حریفانی سطح پایین که خود به تنهایی به مالزی پنج گل زده‌اند و با دو گل زده به تیم مالزی این جام را ترک کرد واقعآ افتخار بزرگی‌ست.
خدا رو شکر که این تیم ملی مزخرف قهرمان آسیا نشد با این مسیر آسانی که داشت که در این صورت فاجعه‌ی عظیمی برای فوتبال آسیا بود.
فقط حیف که دو تیم ژاپن و عربستان در نیمه‌نهایی به هم می‌خورند، حق هر دوی آن‌هاست که از ایران در قهرمانی پیشی بگیرند اما شخصآ عربستان را تیم مستحکم و قدرتمندی می‌دانم. به راستی اگر حریف امروز ما عربستان بود چه می‌کردیم؟