راه من

باز هم تکرار، تکرار جام کنفدراسیون‌ها، آرژانتین همه را له می‌کند در فینال به برزیل می‌بازد آن‌هم چهار بر یک. تکرار بازی دوستانه‌ی چند ماه پیش (۰-۳ برزیل)، آرژانتین حمله می‌کند و برزیل گل می‌زند. باز هم باختیم، باز هم سه بر هیچ! چیزی برای گفتن نیست به همین سادگی باختیم و طلسم نشکست. اینجاست که آدم می‌گوید کاش فوتبال زیبا نبود تا سلاطین قربانی نمی‌شدند. برزیل خود که زیبا بازی نمی‌کرد بازی زیبای آرژانتین را هم گرفت و آن موقعیت‌ها که اگر گل نمی‌شد تعجب داشت.
آلفیو باسیل نتوانست هت‌تریک قهرمانی کند و انتظار، این کلمه‌ی گاهی لعنتی باز هم در چشم ما ماند. اینکه چرا آرژانتین بازی همیشگی‌اش را انجام نداد دلیل دارد. خیلی هم دلیل دارد اما یک سؤال مهم برایم از بازی دیشب باقی ماند: آیا برزیلی که دونگا کاپیتانش بود هم این‌همه خطا می‌کرد؟
فکر می‌کنم ۹۰ درصد برنامه‌های آرژانتین با خطای برزیلی‌ها در نطفه خفه شد در حالی که قبل‌ترها آرژانتین خشن‌تر از برزیل بود. وای از آن اتلاف وقت‌هایی که با اختلاف سه گل هم برزیل انجامش می‌داد در حالی که آن‌ها می‌توانستند توپ را در زمین کنترل کنند. اگر در دو فینال گذشته یعنی کوپا آمه‌ریکا ۲۰۰۴ و جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۰۵ برزیل با بازی خوب آرژانتین را برد این یکی برزیلی نبود که از دیدن بازی‌اش لذت ببریم. فقط حسرت در دل ما ماند.