عراق قهرمان آسیا شد و شوق را میتوان در رگهای تمام عراقیهایی لمس کرد که اینروزها یک چشمشان نگران حادثه است و چشم دیگرشان اشک شادی میریزد و خندهای که بر لبانشان موج میزند. بازی فینال برای عراق بود با اینکه بعد از سالها طرفدار عربستان شده بودم با بازی زیبایشان اما خب فینال روز عراق بود. نشان دادند که هنوزم میشه قربانی این وحشت منحوس نشد. جدآ که جادوی وحدت را ساقهای بازیکنان عراق باید کشف کرد.
این چند سال با تیم ملی عربستان بازی نداشتهایم. تیمی که یک زمان موجب نفرت ما ایرانیها بود چند وقتی میشود که از ما فاصله گرفته است هم از لحاظ رقابت هم از لحاظ کیفیت بازی تیمی. دیگر نام بازیکنانش را حفظ نیستیم. محمد الدعایه دیگر نیست که حرصمان را دربیاورد. فؤاد امین و الدوساری دیگر نیستند. آن سامی جابر زیرک بازنشسته شده است. از تیم ما هم دیگر احمدرضا عابدزاده درون دروازه نیست تا دلمان قرص باشد. محمد خاکپور و کریم باقری و خداداد عزیزی هم رفتهاند. دیگر علی دایی دروازههای آسیایی را نمیلرزاند. اما عربستان همچنان عربستان مانده است حرکتهای اضافیاش هم کمتر شده است. کمتر خودشان را زمین میزنند. انگار بازی نکردن با تیم ما برایشان خوشیمن بوده است. حالا دو مهاجم تاپ دارد یاسر القحطانی و مالک که با آن قد و قامت کوتاهش چگونه سر میزند.
با دیدن عربستان در این جام خاطرههای خوب و بد گذشته برایم زنده شد کاش مثل آن روزها اینهمه لژیونر نداشتیم و لیگمان حرفهای نبود اما فدراسیون و بازیکنان و مربیانمان حرفهای بودند.
راه من
ترانه مال مردم نت به نت، پیدا ولی گم بود
یه راست میرم سراغ رئیس مسعود کیمیایی. دو دفعه دیدمش. بار اول کیفیت صدای سینما پایین بود بار دوم بهتر شده بود اما ۵ جملهی آخر رئیس حذف شده بود. یعنی درست جایی تموم شد که نباید و کلی از حرفها توی همون چند جملهی پس از مرگ رئیس بود. تقریبآ این بود “اینکه اینجور میمیرم واسه اینه که خودم میخوام. چون رئیسام. خدا خودش این قدرتو به من داده که هر وقت خواستم بمیرم” البته رفتم که این جملات رو دقیقتر بفهمم اما حذف شده بود.
