راه من

با وجود تمدنی کهن:
تنها کشوری که یک کارمند (چه بلندپایه چه دون‌پایه) کراواتی و یک زن بی‌حجاب در خیابان ندارد ایران است.
تنها کشوری که فقط یک ورزشگاه استاندارد فوتبال دارد ایران است.
تنها کشوری که با منابع عظیم نفتی و دانشمندان پتروشیمی زیاد پالایش بنزینش خودکفا نشده ایران است.
تنها کشوری که برای تمام اتفاقاتی که می‌افتد برنامه‌ی ساماندهی دارد ایران است.
تنها کشوری که اکران‌ها و فروش فیلم‌هایش بی‌برنامه و بدون آمار است، ایران است.
تنها کشوری که دانش‌آموزانش بیشتر از معلمان از اینترنت سر در می‌آورند ایران است.
تنها کشوری که بهترین خوانندگانش اجازه‌ی نشر آثار خود را در آن ندارند ایران است.
تنها کشوری که استفاده تبلیغی خارجی‌ها از بازداشت معلمان و زنان و … را غیرمجاز می‌داند اما استفاده‌ی تبلیغی خود از بازداشت ملوانان بریتانیایی را مجاز می‌شمارد ایران است.
تنها کشوری که با همه‌ی دنیا سر دشمنی دارد ایران است.
تنها کشوری که مدعیان بی‌شماری دارد ایران است.
تنها کشوری که هنر را شغل نمی‌داند و کلاه‌برداری را بهترین شغل می‌داند ایران است.
تنها کشوری که صادق هدایت و احمد شاملو را به عنوان نویسنده و شاعر در هیچ‌کدام از کتاب‌های درسی به حساب نمی‌آورد ایران است.
تنها کشوری که مصدق در آن هم خائن بوده و هم منجی ایران است.
تنها کشوری که روز ملی شدن نفتش هزار سند و مدرک دارد و روز ملی هسته‌ای‌اش هیچ سند و مدرکی ندارد ایران است.
تنها کشوری که از تحریم شدن لذت می‌برد ایران است.
تنها کشوری که …

حالا پیدا کنید: حقوق شخصی زن و مرد، جایگاه ورزش، میزان سوبسید بنزین، عدم تجاوز به حریم خصوصی، دلیل فروش اخراجی‌ها، ضریب نفوذ اینترنت، حق کپی‌رایت، اقدام علیه امنیت ملی، مرز دشمن و دوست، صاحب این مملکت، فرق بین نویسنده و برج‌ساز، بهترین آثار ادبی، نقش مصدق، کابرد انرژی هسته‌ای و لذت تحریم شدن را …

و این داستان ادامه دارد.

منبع عکس: flickr