ترس و آرزو واژههایی همیشه همراه با لحظات انسانهاست. خواسته یا ناخواسته، و همین زندگی را زیبا میکند. حال چه ترسها و آرزوهای بچگی و چه ترسها و آرزوهای پر سن و سال. نوشین عزیز مرا برای بازگویی ترسهای کودکی و مرضیهی مهربان برای گفتن آرزوهایم دعوت کردهاند:
ترس
۱- توی یزد خونههای قدیمی تا دلتون بخواد هست و منم که بچه بودم توی یکی از این خونهها بودم. البته خیلی بزرگ بود و یک قسمتی داشت به اسم حوضخونه که یه جورایی مثل انباری شده بود. بین اتاقا تا حوضخونه یه حیاط و باغچهی بزرگ فاصله بود و من همیشه شبا از رفتن به اونجا میترسیدم با اینکه میرفتم اما دفهی بعد هم باز میترسیدم!
۲- از حشرات چندپا میترسیدم، هنوزم میترسم. عنکبوت، رتیل، هزارپا و … خدا نکنه فیلم The Covenant رو ببینید بعد شب یه عنکبوت بیفته رو پتوی شما! هم پتو رو عوض میکنین هم اتاق خوابتونو!
۳- از سؤال کردن توی مدرسه میترسیدم.
۴- از غیرت و تعصب مردهای ایرانی روی بعضی چیزای بیخود میترسیدم و میترسم و خواهم ترسید.
۵- اون موقعها از جهنم هم میترسیدم، گاهی وقتا هم از خدای سیاهی که برام ساخته بودن. بس که مزخرف بارمون کرده بودن. خدا رو شکر که حالا نه از جهنم میترسم نه خدا رو سیاه میبینم.
آرزو
۱- آرزو میکنم بالاخره طلسم ترانههای من شکسته بشه و یه نفر پیدا بشه که اولین خواننده باشه، چه عشقی چه کاری. به هر حال اولین همیشه مهمه.
۲- آرزو میکنم این طرح وبسال بعد از گذشت یک ماه از سال راه بیفته و به یک طرح جامع و همیشگی تبدیل بشه.
۳- آرزوم اینه که اونقدر فیلم ببینم و کتاب بخونم که تعدادشون از خاطرم بره.
۴- آرزو دارم یه انتشارات خوب واسه شعرام پیدا کنم و البته وزارت فخیمهی ارشاد هم مجوزشونو بده، هم اینکه بشینم و نوشتن داستان رو شروع کنم که این مهمها همهش به خودم بستگی داره که چه موقع بجنبم.
۵- و برای همهی ارانیها آرزو میکنم که معنی زندگی کردن رو بفهمیم و احترام رو درک کنیم. برای زندگی زندگی کنیم و به عقیده، شخصیت و شغل دیگران احترام بذاریم.
پنج نفر باید دعوت بشن، من هم برای ترس دعوت میکنم هم آرزو، سعی میکنم تازه باشن: سالهای ابری، فرشاد یوسفی، دوست خوبم توی توییتر امین، دکتر مزیدی (با احترام به تمامی راهنماییهاش) و بالاخره نیما.
اینکه تا چه حد دعوت من جواب بده خدا میدونه!
دوست داشتم، موهایت
پفک نمکی …! هم اگر بودیم وقتی میخوردنمان صدا میدادیم. اما انگار برایمان عادی شده. الآن تنها چیزی هستیم که بیصدا خورده میشویم. چقدر به ساماندهان فحشهای ناموسی داده باشم خوب است؟ نوش جانشان!
دون دیهگو بود و ۱۹۸۶ مکزیک. چهار سال پیشتر آرژانتین در جنگ با انگلیس شکست خورده بود. دشمن سیاسی آرژانتین رودررویش بود. از نیمهی زمین شروع شد. آرماندو همه را جا گذاشت و مدافعین انگلیس یکی یکی زمین میخوردند و حسرت و گل قرن به ثمر رسید. پسرک متولد شده بود. آن موقع که مارادونا سوپراستار زمین سبز بود. رؤیای جهانی کودکان فوتبالیست خیابانی دیگر رکورد گلهای پله نبود. آنها میخواستند چون دیهگو جادو کنند و قهرمان ملتشان باشند. نام پسرک را لیونل گذاشتند.
با وجود تمدنی کهن:
