زیدان بازیکن خوبیست اما یک اسطوره نیست به خاطر همین تلخیهایی که در خاطر میگذارد و اما آرامش کاناوارو حتی موقع پنالتیهای نفسگیر اصلآ نشان نمیداد که یوونتوس قربانی رسوایی مدیران خود شده است.
گرچه جیجی بوفون در پنالتیها درخشان نبود اما در بازیها آنقدر ستاره بود تا جایزهی لئو یاشین را از آن خود کند.
و جامجهانی در دستان لاجوردیپوشهای ایتالیایی تمام شد و خاطرهاش ماند و در تاریخ ثبت شد و ستارههای پیر خواهند رفت تا چهار سال دیگر مسی و تهوز، روبینیو و سیسینیو، ریبری و مالودا، کریستیانو رونالدو، گروسو، لام و شواناشتایگر و جوانهایی از این دست باز هم تاریخ را رقم بزنند.
و ما به احترام تاریخ و چشم به راه آینده ایستادهایم.
راه من
تو فکر یک ترانهام، از آرزوهای محال
تیر ۱۹م, ۱۳۸۵ در ۱:۵۸ ب.ظ
معرکه بود…
یه شب رویایی…
تیر ۱۹م, ۱۳۸۵ در ۹:۲۵ ب.ظ
سلام. قضاوتتون رو منصفانه میدونم و قالب وبلاگتون رو هم جدید. نیاز به کمی استراحت دارم… خودتون دیدید که این بحثهای سخیف رو چه کسی شروع کرد… متشکرم
تیر ۱۹م, ۱۳۸۵ در ۱۰:۳۰ ب.ظ
هرچند که قهرمان باید آرژانتین میشد اما قهرمانی ایتالیا هم کم نداشت از قهرمانی آرژانتین واقعا لذت بردم
تیر ۲۰م, ۱۳۸۵ در ۱:۰۲ ب.ظ
سلام فواد خان… البته میدونم بهم سر نمیزنید. ولی بزنید، شاید مشتری شدید. ما که همیشه میآیم و میریم… کملطفی نکن رفیق!!