راه من

هرچه از این جام‌جهانی می‌گذرد اطمینان به قهرمانی آرژانتین افزایش می‌یابد. ستارگان آبی و سفید آمریکای لاتین با بازی آموزشی و روان خود یک فوتبال نمایشی را به اجرا درآوردند و به نتیجه‌ی دلخواه دست یافتند. فوتبالی که در این سال‌ها بزرگانش فراموشش کرده‌اند. برزیل، هلند و پرتغال به همراه آرژانتین سال‌ها این‌گونه روان بازی می‌کردند اما امروز سه تیم دیگر نه تنها از آن بازی زیبایشان اثری نیست بلکه چنان محتاط شده‌اند که به همان یک گل برتری هم بسنده می‌کنند. اما آرژانتین آن‌چنان بازی می‌کند که حتی مخالفانش هم انگشت به دهن می‌مانند. در این جام یک تیم دیگر هم این‌گونه بازی می‌کند و آن اکوادور است که بازیش به دل می‌نشیند.

وقتی بازی سیال این تیم را می‌بینید و پاس‌های غیرقابل پیش‌بینی بازیکنانش را و خوشحالی پکرمن و مارادونا را مطمئن می‌شوید که برای متوقف کردن این تیم باید منتظر معجزه و اتفاق بود. اینجاست که همه می‌فهمند در جام‌جهانی ۲۰۰۶ آلمان جز آرژانتین تیم دیگری توانایی فتح فینال را ندارد بنابراین “یک جام برای آرژانتین، همه برای یک جام”.