چشام مث شب بارونی، دلم پر از غم پنهونی*
آرژانتین حذف شد. به همین سادگی! خیلی خودم رو کنترل کردم تو این بازی اما نشد. دوست نداشتم توی این جام دیگه از ناداوریها ناله کنم. کاش به آلمان باخته بودیم اما ما به آلمان نباختیم. درصد مالکیت توپ رو نگاه کنید. موقعیتهای خطرناک و تعداد پاسهای کوتاه همه نشان از برتری مطلق آرژانتین میدهد اما این آلمان است که بازی را به پنالتی میکشاند و با ینس لمن برنده میشود کاش آبوندانزیری را سالم گذاشته بودند تا نبرد دروازهبانها برابر باشد اما فرانکو با ۴ بازی ملی چه میتوانست بکند در حالی که آیالا با بالای ۱۰۰ بازی پنالتی رو خراب کرد.
تقصیر هیچکس نیست نه پکرمن و نه آیالا شاید اگر در فینال هم به آلمان میخوردیم آلمان قهرمان میشد. حتی مارادونا رو یکبار هم نشون ندادند! اما بکنبائر سوژهی تلویزیون بود.
متاسفم برای جامجهانی که تیمی مثل آرژانتین رو از دست داد و انتظار من هم به سر نرسید. اینبار آرژانتین برخاسته بود اما نخواستند. لوبوس میشل حتی خطا روی آبوندانزیری رو نگرفت چه برسه به اشتباههای دیگرش.
فیفا گراهام پل را به خاطر اشتباه ناخواستهاش محروم کرد اما هیچکس گلهای درست مردود شدهی آرژانتین را ندید. داوریهای به سود میزبان و گل آفساید ثبتشدهی برزیل!
چه تیمی بیشتر از آرژانتین لیاقت قهرمانی داشت؟ بگذریم از این حرف که سالهاست تیم قهرمان لیاقتش را نداشته است. شاید باید فینال ۲۰۰۲ تکرار شود و اینبار آلمان ببرد تا انتقام بگیرد این اتفاق یکبار دیگر هم افتاده بود در ۱۹۹۰.
به شدت درهم ریختهام. اینها را هم برای سبک شدن نوشتم. حالا باید ما آرژانتینیها منتظر قهرمانی یک تیم اروپایی باشیم چون برزیل هم جام زیادیش میشود.
به هر حال دیگر جام را دردستان سورین نخواهیم دید و چهار سال دیگری که نه آیالا هست، نه کرسپو و نه المپیک برلین! و ما منتظر خواهیم ماند تا به حقمان برسیم.
==========================================
* “چشات مث شب بارونی، دلت پر از غم پنهونی” از آهنگ بغض با صدای داریوش و شعر اکبر آزاد
راه من
ترانه مال مردم نت به نت، پیدا ولی گم بود
آمریکای لاتین با بازی آموزشی و روان خود یک فوتبال نمایشی را به اجرا درآوردند و به نتیجهی دلخواه دست یافتند. فوتبالی که در این سالها بزرگانش فراموشش کردهاند. برزیل، هلند و پرتغال به همراه آرژانتین سالها اینگونه روان بازی میکردند اما امروز سه تیم دیگر نه تنها از آن بازی زیبایشان اثری نیست بلکه چنان محتاط شدهاند که به همان یک گل برتری هم بسنده میکنند. اما آرژانتین آنچنان بازی میکند که حتی مخالفانش هم انگشت به دهن میمانند. در این جام یک تیم دیگر هم اینگونه بازی میکند و آن اکوادور است که بازیش به دل مینشیند.
بیست سال از آخرین قهرمانی آرژانتین میگذرد و تا چند روز دیگر بیست سال عمر من هم تمام میشود. در این سالها بازی آرژانتین همیشه زیبا بوده است چه آن زمان که برزیل با پریرا دفاعی بازی کرد اما قهرمان شد و چه وقتی فرانسه با اتکا به زیدان قهرمان شد. اما امسال این زیبا بازی کردن جنبههای جدیدی را رو کرده است. اتکای آرژانتین دیگر به یک ستاره نیست و ستارهها با هم متحد شدهاند تا همگی یک ستاره باشند. آرژانتین به نیمکتش هم متکیست به خوزه پکرمن و به آرامشش، به بازیکنان ذخیره و توانایی فردی و جمعیشان. این تیم به چیز دیگری هم متکیست به سکوهای ورزشگاه، انگار نه انگار که بازیها در قلب اروپاست ورزشگاه مملو از پرچمهای آبی و سفید است و پر از عکسهای ستارگان قبل و حال آرژانتین و یک نفر تکیهگاه این سکوهاست و او کسی نیست جز دیهگو آرماندو مارادونا. این آرژانتین به شخص متکی نیست به یک جمعیت متکیست.
