راه من

هروقت سوم خرداد میشه، این جمله رو همه‌جا می‌بینم “خرمشهر را خدا آزاد کرد” دلم میشکنه، یکی از اون جمله‌هاییه که بدجور رو اعصاب من راه میره، می‌دونی مثل چی می‌مونه؟ مثل این‌که یه تیم توی فینال جام‌جهانی برنده بشه و قهرمان، اون‌وقت بگن سپ‌ بلاتر اونو قهرمان کرد! البته در مقیاسی خیلی سطحی، خیلی حرفه، تازه به اندازه‌ی حدیث هم تقدیس میشه.

گوش کن، اگه خرمشهر رو خدا آزاد کرد، پس تو ایران هم خدا بود که انقلاب کرد، پس انقلاب شما انفجار نور نبود، شما هم کاره‌ای نبودید، هیچ کس هیچ کاری نکرد، همه نشستند و نگاه کردند ببینند خدا چه می‌کند. این خدا بود که باعث شد شوروی فرو بپاشه، آمریکا و گرباچف و مردم کاری نکردند، افغانستان و عراق را هم خدا گرفت، با خدا چه می‌توان کرد، خدا خداست.

من که کفر می‌گویم، اما خرمشهر را چه کسی آزاد کرد، کاش چشمانم را که می‌بستم، می‌فهمیدم اون مادر با چشمای خیسش چه حالی داشت، اون زن جوون چگونه چشم‌انتظار شوهرش بود، اون بچه‌ی کوچیک از باباش چه تصویری داشت، چه کنم که دلبستگی‌هایم کمرنگ می‌شود لحظه به لحظه، آری زن‌ها هم بودند، اگر نبودند که خرمشهری آزاد نمی‌شد، سنگشان را به سینه نزنید، این‌همه آدم که آرمانشون یکی نبود، اما میشد به آرمان همه‌شون احترام گذاشت، نه نشد…

چرا سوسوی ستاره، تو شب من نمی‌مونه، قدر این گلای سرخو، چرا هیچ‌کس نمی‌دونه…