راه من

در شهر من به مردمان شهرهای دیگر کمک می‌شود، اما همسایه‌ام را نمی‌دانم حال و روزش چگونه است، در شهر من گداخانه‌ایست که تبلیغ می‌کند اما اثری از کمک‌هایش نیست، در شهر من کسی کتاب نمی‌خواند اما همه نویسندگانش را می‌شناسند، در شهر من کار یعنی عرق ریختن، در شهر من مغز هیچ‌کاره است، در شهر من اگر کسی با مغزش کاری انجام داد آدم بی‌کاری‌ست، در شهر من دو قشر با حرف‌ها و صدایشان کار می‌کنند، روضه‌خوان و آوازه‌خوان، اما اولی هرچه دروغ می‌خواهد سرهم می‌کند، دومی برای بیان تصنیفش نیاز به اجازه دارد.

در شهر من بی‌اجازه می‌توان مال مردم را خورد، اما بی‌اجازه نمی‌توان عاشق شد، در شهر من بی‌اجازه می‌توان عقل‌ها را تصرف کرد اما به دست آوردن قلب‌ها جرم است، در شهر من به بیگانه جسارت می‌شود اما نمی‌توان با خودی شوخی کرد، در شهر من قاتل‌ها کار دارند اما عاقل‌ها بی‌کارند، در شهر من شاعرها، نویسنده‌ها، روزنامه‌نگارها، کاریکاتوریست‌ها زندانی می‌شوند اما برج‌سازها به قتل درختان می‌روند.

اینجا شهر من است، در شهر من به زبان توهین می‌شود اما به انسان توهین نمی‌شود، در شهر من مردم آن‌قدر مرفه هستند که زبان دغدغه‌ی اصلی‌شان است یا نام شیرینی دانمارکی! شهر من نماینده‌ای دارد که هر غلطی دلش خواست می‌کند اما مردمش هیچ حرکتی از خودشان ندارند یا توطئه بیگانه است یا همبستگی ملی، شهر من مردمی مرفه بی‌درد دارد که ترتیب زوج و فرد ماشین‌ها برایشان فرق ندارد اما سرخوردگانی دارد که یک روز کار دارند یک روز بی‌کار.

شهر من پرجمعیت است، تعدد آدم‌ها و فرهنگ‌ها بی‌شمار است اما همه یگانه باید بپوشند و یگانه حرف بزنند، شهر من ساکنانی دارد در ینگه‌ی دنیا! آری همشهری‌هایی دارم که از نزدیک ندیدمشان، مهم است؟ در شهر من به سادگی به شخصیت تجاوز می‌کنند اما کسی اختیار بدن خودش را ندارد. در شهر من همه‌چیز درهم است، اما همه خواهان سربلندی یکدیگرند!

در شهر من برای مؤذن‌هایش یادبود رسانه‌ای می‌گیرند اما شاعران، نویسنگان، هنرمندان، دانشمندان و ورزشکارانش گم و گورند، مردم شهر من پیشوایان دینی‌شان را می‌توانند تقدیس کنند اما پیشوایان فرهنگی و تاریخی‌شان سال‌هاست که مرده‌اند، در زندان‌های شهر من گنج پیدا می‌شود اما در جنگل‌هایش مجتمع‌های ساختمانی! در شهر من همه با هم برابر و برادرند، اما هیچ‌کسی دیگری را قبول ندارد، شهر من …

شهر من سرش شلوغه، اینترنتش فیلتر می‌شود اما کیهان هرروز چاپ می‌شود، فوتبالیست‌های شهر من به جام‌جهانی رفته‌اند اما کسی تا قبل از جام‌جهانی تحویلشان نگرفت، به مردم شهر من برای تماشای بازی تیمش ویزا نمی‌دهند، شهر من سردرگم، گیج و منگ، در اوج قدرت و صلابت، انگار نه انگار که چه اتفاقاتی هرگوشه‌اش شکل می‌گیرد، شهر من ایران است، مگر شاعر نگفت که “همه جای ایران سرای من است”، بگذریم چه کسی حرف شاعرها را گوش می‌کند، به قول یکی “فقط یک جای از ایران سرای من است، اون می‌دونی یه تیکه قبریه که بهت میدن” گرچه برای همشهری‌های بیگانه‌ام همین یک‌ذره جا هم کنار گذاشته نمی‌شود.

هروقت سوم خرداد میشه، این جمله رو همه‌جا می‌بینم “خرمشهر را خدا آزاد کرد” دلم میشکنه، یکی از اون جمله‌هاییه که بدجور رو اعصاب من راه میره، می‌دونی مثل چی می‌مونه؟ مثل این‌که یه تیم توی فینال جام‌جهانی برنده بشه و قهرمان، اون‌وقت بگن سپ‌ بلاتر اونو قهرمان کرد! البته در مقیاسی خیلی سطحی، خیلی حرفه، تازه به اندازه‌ی حدیث هم تقدیس میشه.

گوش کن، اگه خرمشهر رو خدا آزاد کرد، پس تو ایران هم خدا بود که انقلاب کرد، پس انقلاب شما انفجار نور نبود، شما هم کاره‌ای نبودید، هیچ کس هیچ کاری نکرد، همه نشستند و نگاه کردند ببینند خدا چه می‌کند. این خدا بود که باعث شد شوروی فرو بپاشه، آمریکا و گرباچف و مردم کاری نکردند، افغانستان و عراق را هم خدا گرفت، با خدا چه می‌توان کرد، خدا خداست.

من که کفر می‌گویم، اما خرمشهر را چه کسی آزاد کرد، کاش چشمانم را که می‌بستم، می‌فهمیدم اون مادر با چشمای خیسش چه حالی داشت، اون زن جوون چگونه چشم‌انتظار شوهرش بود، اون بچه‌ی کوچیک از باباش چه تصویری داشت، چه کنم که دلبستگی‌هایم کمرنگ می‌شود لحظه به لحظه، آری زن‌ها هم بودند، اگر نبودند که خرمشهری آزاد نمی‌شد، سنگشان را به سینه نزنید، این‌همه آدم که آرمانشون یکی نبود، اما میشد به آرمان همه‌شون احترام گذاشت، نه نشد…

چرا سوسوی ستاره، تو شب من نمی‌مونه، قدر این گلای سرخو، چرا هیچ‌کس نمی‌دونه…

بازی عشق تو رو، جانانه باختم
مث بازنده‌ی خوب، مردانه باختم
همه‌ی ثروت من، تحفه‌ی درویش
نفسم بود که به تو، شاهانه باختم

لبخند آخرین من، دروغ معصومانه بود
برای پنهان کردن داغ دل ویرانه بود
من مات مات، از بازی شطرنج عشق می‌آمدم
شاه‌مهره‌ی دل رفته بود، من لاف بردن می‌زدم

قلعه‌ی دل، اسب غرور، لشکر تار و مار عشق
دادم به ناز رخ تو، این‌همه یادگار عشق
گفتم ببر هرچی که هست، رقیب جنگ چیره‌دست
گفتی تو مغروری هنوز، با فتح این‌همه شکست

بازی عشق تو رو، جانانه باختم
مث بازنده‌ی خوب، مردانه باختم
همه‌ی ثروت من، تحفه‌ی درویش
نفسم بود که به تو، شاهانه باختم

گفتی برو، گفتم به چشم، این بود کلام آخرین
گفتی خداحافظ تو، گفتم همین، گفتی همین
گریه نکردم پیش تو، با اینکه پرپر می‌زدم
با خون دل از پیش تو، رفتم و باز نیومدم

دوم خرداد را یادم می‌آید، حس ناسیونالیستی می‌گفت خاتمی باید پیروز شود، رای که نمی‌توانستم بدهم اما اسپانسر افتخاری شده بودم، من پسر ۱۸ خردادم، چرا؟ نمی‌دونم، اما می‌دانم برای بسیاری آن محمد چاخان هنوز هم دوست‌داشتنی‌تر از رئیس‌جمهور است، بگذریم برای من دورانش تمام شده است، آمد تا چراغی روشن کند، وعده‌اش را داده بود، اما ندانستیم چشم‌هایمان کور است، تلقین کردند، مگر این‌همه چراغ را نمی‌بینی؟ آری اینجا چراغی روشن است، اشکال از چشم‌های من است…

شعاری که برای تیم ملی ایران انتخاب شده است:‌”ستارگان پارسی”، شما در این دو کلمه توهینی می‌بینید؟ وقتی کاپیتان تیم ملی آذری‌ست! یک شعار ساده و بی‌معنی، سرشار از جسارت به تمام اقوام ایرانی، انگار کسی نمی‌بیند…

اینجور جاها که می‌رسد دولت خدمتگزار ملت می‌شود و احترام می‌گذارد به خواسته‌های آنها، روزنامه‌ی ایران ارگان دولت است، چرا دولت از کارمند خود حمایتی نمی‌کند؟ چرا مدیرمسئول شانه خالی می‌کند؟ خوب شد این “توطئه‌ی بیگانگان” هست که تا به مشکلی می‌خورند بر سر زبان‌ها میفتد، به امید روزی که خود اسیر توطئه‌ی بیگانگان شوند! آیا اگر روزنامه‌ی کیهان چنین کاریکاتوری را چاپ کرده بود، اینگونه پیش می‌رفت؟ آذری‌زبان‌های عزیز توهین‌های بزرگتری به ما می‌شود که به سادگی از کنارش می‌گذریم، شاید هم اعتراضات را بد منعکس می‌کنند؟!

گرمه هوا، هلاکتم، فقط اینه گناه تو
گفتم بهت چادر بپوش، تا که نسوزونی منو
تا فهمیدی که دست من، از هوست چه می‌کنه
چاک دادی توی مانتوتو کار خدا چه می‌کنه!

انقده با اون ابروهات، الاکلنگ‌بازی نکن
آخر یه کاریت می‌‌کنم، لااقل اون چادرتو سرت کن!
جمله‌ی جریمت می‌کنمو شنیدی تو از زبون من
حالا جوابم می‌کنی، هی میدی وعده! سر خرمن!!!
(آخر جلوی بقیه‌ی مامورا مجبور بودم چرا نمی‌فهمی تو!!!)

پی‌نوشت: شعر زیر را یکی از خوانندگان افسرده و شرمنده‌ی وبلاگ فرستاده است (دروغ تا چه حد؟!)، از آن یار شیرین سخن و عسل بدن درخواست لازم را داریم!!!