راه من

دوره‌ی راهنمایی استعداد‌های درخشان (البته من که استعداد کور) بودم، خبری از تلویزیون پخش شد از سقوط اتوبوس حامل نخبگان کشور در دره ای فکر کنم در جنوب کشور، نمی‌دونم بازدید کدوم جهنمی رفته بودند یا چه اردویی بود، به هر حال از اون تعداد انگشت‌شمار دو نفر زنده مونده بودن، خب مشخص بود که اونا دانش‌آموز سمپاد بودند و بعد هم دانشجوی شریف، اون موقع این سقوط مراسم تلویزیونی نداشت یا من یادم نیست، ولی اگه بود یادم می‌موند، فکر کردن راجع به اینکه مغزهای کشور به همین سادگی به ته دره رفتند و هیچ اتفاقی هم نیفتاد وحشت‌آوره، فقط اظهار تاسف مسئولین، غم‌انگیز بود.

اما گذشت، فراموشم شده بود چون هیچ مانوری روی این قضیه داده نشد، امروز صبح سر کلاس ریاضی وقتی یکی از بچه‌ها پای تخته گفت خب این که ساده‌س جوابش این میشه، برای نمودارشم یه بیضی کشید سریع بدون هیچ پیش‌فرضی!، استاد گفت منو یاد مریم میرزاخانی میندازی البته اون نابغه بود، توی اتوبوسی که چند سال پیش سقوط کرد به دره فقط اون و یک نفر دیگه زنده موندن، دانشجوی شریف بود که بعد به هاروارد و پرینستون رفت، شنیدم اخیرآ اسمش جزء ده مغز برتر دنیا اعلام شده (البته ۷ ماه پیش) جوانترینشان هم هست، گفت من دو سالی از اون بالاتر بودم اما اون مسئله‌هایی رو بدون اینکه پیش‌نیازهاش رو بدونه سریع حل می‌کرد، مثلآ واسه مسئله‌ای که ما بعد از کلی فکر یه اپسیلون جواب براش می‌نوشتیم، با اون که مشورت می‌کردیم می‌گفت اینکه خیلی ساده‌س جوابش این میشه!

به همین سادگی، مغز برتر دنیا؟ وای عکسش هم که بدون حجابه، عالیجنابان نگاه کنید، آدمی را که شما به خاطر ندانم کاریتان نزدیک بود به بهشت هدایت کنید الآن در قله‌ی دنیاست، کسی چه می‌داند شاید بقیه‌شان هم به همین اندازه نابغه بودند، حالا آدم نباید دلش بسوزه، حالا بگیرید و ببندید، نتیجه‌اش را مقایسه کنید، معادله خیلی ساده‌ست، جوابش این میشه!