راه من

زندگی نمونه وار عبارت است از عشق و فروتنی. در یک سرشاری دل، که حتی فرودست ترین را فرو نمیگذارد؛ در یک چشمپوشی آشکار از درخواست حقوق خویش، از دفاع از خود، از پیروزی به معنای نصرت شخصی؛ در ایمان به برکت یافتگی در همین جا بر روی زمین، به رغم فشار، مخالفت و مرگ؛ در آشتی؛ در نبود خشم؛ بی آرزوی پاداشی؛ بی دینی به هیچکس؛ کاملترین استقلال معنوی و فکری؛ یک زندگی بسیار سربلند تحت اراده معطوف به زیستنی با فقر و خدمت.
پس از اینکه کلیسا به این تن داد که از تمامت شیوه زندگی مسیح بی بهره شود و به شیوه خاص خود، زندگی در زیر یوغ دولت را تشریع و تایید کرد، یعنی آن شکل از زندگی را که عیسی با آن پیکار نموده و محکومش کرده بود، ناچار شد که معنای مسیحیت را در چیز دیگری بیابد: در ایمان به امو باور نکردنی، در مراسم نمازها، عبادات، اعیاد و … مفهوم “گناه”، “بخشش”، “کیفر”، “پاداش” - که همگی کاملآ کم اهمیت بودند و در مسیحیت نخستین حضور نداشتند - اکنون به روی دایره می آید.

“فردریش نیچه/اراده قدرت/ترجمه مجید شریف/پاره ۱۶۹/صفحه۱۵۱″