راه من

دیشب بازی حساس بارسلونا و رئال با برتری بدون چون و چرای آبی و اناری پوشان محبوب کاتالان تمام شد، در مورد کهکشان بی ستاره رئال که از اول حرفی نبود اما چه کردند این سرداران نیوکمپ! از شماره یک تا سی به تنهایی یک ستاره بودند.
بازی رونالدینیو که دیگر نیازی به تعریف و تمجید ندارد، این را از تشویق هواداران رئال در انتهای بازی میشد فهمید، اتوئو هم نشان داد هر تیمی دل به گلزنی رونالدوی سنگین بست باید مهاجمی چون او را به دیده حسرت نگاه کند و همین طور دیگر مهاجمان از دست رفته را، ترکیب تیم ریکارد نشان از هوش بالای او و دستیار قدرتمند او داشت، هیچ کسی این ترکیب را تا ورود بازیکنان نمیتوانست حدس بزند، ولی ریکارد کار خودش را کرد و نتیجه آخر بازی نشان داد که تیم مربیگری یعنی چه.
در این بازی هر دو تیم یک ۱۸ ساله داشتند، یکی با شماره ده رئال و دیگری با شماره سی بارسلون ( که به دلیل تعدد شماره ده در این تیم به این شماره رسیده ) روبینیوی رئال برزیلی و با قیمتی گزاف در اول این فصل به سانتیاگو برنابئو آمد اما لیونل مسی بارسلون آرژانتینی و دسپرورده خود بارسلون بدون هیچ قیمتی! و دیدید که مسی ۱۸ ساله چگونه خط دفاعی متزلزل رئال را در هم ریخت و چند درصد خطاهای رئال بر روی او بود ( بر روی مارادونا هم اینگونه خطا میشد ) روبرتو کارلوس با آنهمه عظمت حریف یک کوچولوی تیزهوش نشد، و این برگ برنده ریکارد بود که تا قبل از این بازی رو نشده بود، اگر لیونل مسی همینگونه پیش برود به عقسده من مارادونای چپ پای آرژانتین و دنیای فوتبال را باید انتظار کشید.
در هر صورت بارسلون متشکریم!
پ.ن: نکته مهمی که در این داربی معروف به چشم آمد دو وقت اضافه یک دقیقه ای بود که برای بازی در کلاس جهانی گرفته شد، واین یعنی سرعت، یعنی بارسلونای ۲۰۰۵، یعنی چیزی که جلالی در نود گفت، ۴۵۰ پاس در یک بازی نشان از سرعت بالای بازیکنان و تیم دارد، در حالی که داربی تهران که دو هفته پیش برگزار شد در دونیمه حدود ده دقیقه وقت تلف شده داشت! که یعنی فوتبال کند ایرانی!
کاش سطح توقع را از فوتبال ایران بالا ببریم، فوتبالی که همیشه متوقف است!