شکی نیست که انرژی هسته ای صلح آمیز! حق مسلم مردم! ایران است و در اینکه دولت متعهد! هم به فکر این حق مردم ماست شبهه ای نیست. و اینکه مردم هم به فکر از دست نرفتن این حق خودشان هستند جای سوالی باقی نمیگذارد اما…
خودمان میدانیم که خیلی از حقهای مسلمی از ما صلب شده است که هیچ ربطی به جوامع بیگانه ندارد، و مردم هم درپی این حقوق از دست رفته هیچگونه اعتراضی به حکومت خود نکرده اند! انگار فقط از دهن مردم ایران مرگ بر آمریکا و اسراییل و انگلیس بیرون می آید، شاید در حال حاظر زور زبانی مردم به این سه کشور میرسد، انگار فراموش کرده اند که ۲۷ سال پیش قویتر از الان بودند.
زیاد وارد این بحثها نمیشم، در مورد حقهای مسلم صحبت میکردم و اینکه انرژی هسته ای صلح آمیز! در کجای جدول حقوق مسلم مردم! قرار میگیرد؟
آیا حق مسلم مردم این نیست که در کشوری که نفت از جنوب آن میروید، و گاز آسمانهای جنوب را ابری میکند، در زمستان خانه هایی گرم داشته باشند و دائم از قطعی گاز و یا کمبود نفت مریض نشوند، یا به خاطر پرداخت نکردن قبض گاز باید توی سرمای زمستان گاز خانه ای را قطع کرد؟ آیا هرچه به سمت جنوب شهر و همینطور کشور پیش میرویم باید از شوفاژ و شومینه و بخاری گازی کم شود و به علاالدین ختم شود؟
آیا حق مسلم مردم این نیست که سلامت کار داشته باشند و از فردای کاری خودشون خبر داشته باشند، تا سرشون رو توی خانواده بالا نگه دارند، و مایحتاج زندگی را با اطمینان از فردا تهیه کنند.
آیا حق مسلم مردم نیست که در هنگام بیماری سریع در بیمارستان بستری شوند و از انسانیت بهره بگیرند؟
آیا حق مسلم مردم نیست که به کسانی که خود انتخاب کردند یا برایشان انتخاب شده اند، اعتراض کنند و از آنها طلب داشته باشند، حق مردم نیست که حرفشان را بلند بزنند تا بقیه بشنوند، حق مردم نیست که بدانند به سر آزاداندیشانشان چه می آید؟ یا فقط مردم این حق را دارند که روز انتخابات پای صندوق جمع شوند و روز قدس مرگهایشان را بر سر کشورهای بیگانه خالی کنند؟
آیا حق مسلم مردم نیست که وقتی به کشور دیگری میروند با آنها به احترام کورش و داریوش رفتار شود، نه به چشم یک تروریست به آنها نگاه شود، نه اینکه وقتی در لندن بمب گذاری میشود ایرانی ها چند روز نتوانند سرشان را بالا بیاورند، در حالی که میدانند بی گناهند؟ حق مردم نیست که به مانند قبلها اجازه ورود به کشور دیگر را پیدا کنند نه اینکه از رفتن به مسافرت پشیمان شوند!
آیا حق مسلم مردم نیست که تیم ملی فوتبال کشورشان برای مثال با کشورهایی چون ایتالیا، انگلیس، برزیل و آرژانتین بازی کند؟ نه اینکه حتی رومانی! قید آمدن به ایران را بزند!
آیا حق مسلم مردم نیست که از زندگی خود لذت ببرند؟ از دانشمندان خود که آن طرفها به پیشرفت دنیا کمک میکنند استفاده کنند؟ از هنرمندانی که دیرگاهی عاشق آنها بودند استقبال کنند؟ در جهان مطرح شدگانشان را دوست بدارند؟ و به مرزهای خود محدود نباشند؟
آیا حق مسلم مردم نیست که اتومبیل ایرانی را به قیمت مرسدس بنز نخرند! و بعد از آن یک عمر در تعمیرگاه نباشند! نباید بدانند که خودروی ملیشان حتی یک ذره هم ملی نیست چون خودروی ملی که اینقدر گران نمیشود! نباید بدانند مهندسانی ایرانی داریم که شرکتهای خارجی طرحهایشان را روی سر میگذارند و شرکتهای ایرانی در طرح آنها دست میبرند؟!
آیا حق مسلم مردم نیست که بفهمند چه اتفاقاتی در این کشور میفتد، از عقیده و نظر دیگران آگاه شوند، از مطالب مفید دیگران استفاده کنند و نفکر و تعقل کنند، کتاب بخوانند؟ با سیستم سانسور کتب و سایتهای اینترنتی، چگونه میخواهیم مردم باسواد داشته باشیم؟
آیا حق مسلم مردم نیست که…
اگر بازهم بنویسم حوصله شما سر میره و همینطور مطلب طولانی میشه، راستی اینهمه حق مسلم آیا حق مسلم انرژی صلح آمیز! هسته ای را در خود گم نخواهد کرد؟
راه من
تو فکر یک ترانهام، از آرزوهای محال











آبان ۲۵م, ۱۳۸۴ در ۶:۳۵ ب.ظ
فواد جان باز هم تا حدودی باهات موافق نیستم(تریپ مخالف!)
نکته ای که یادت رفته اینه که آیا نبود همه ی این هایی که گفتی و واقعا حقوق مردم هستند، بهانه و دلیل خوبی برای نبودن یکی دیگه است. نکته ی دیگه ای که الآن یادم اومد اینه که محروم بودن از اون حقوق هم اگر دلایل برون مرزی داشته باشند (که بعضا هم دارند - مثل تحریم) لکه ی ننگی برای عزت و غرور ملی است. اگر واقعا اینها به دنبال سلاح هستند یا همکاری های لازمه (نه خارج از برنامه - اعتماد سازی) را ارائه نمی دهند، من از این برنامه ها و فعالیت های هسته ای حمایت نخواهم کرد، در غیر این صورت تنها به دلایل واهی اصلا نمی تونم دخالت کشور های اجنبی رو در امور و مسیر توسعه ی کشورم بر بتابم و بپذیرم. تکنولوژی هسته ای مال «اینها» نیست. مال تمام مردم ایران و مال تمام تاریخ ایران و برای علم و فن آوری و دانش ایرانی است. این دانش اگر باشد در همه ی حکومت ها کار ساز هست. خود تو واقعا تصور بکن، ۲ سال است که کشور ما ایران رو تحت فشار شدید که از جنگ هم بد تر هست گذاشته اند. اون وقت این حرف ها درست نیست. امروز کلینتون مهمان دانشگاه ما بود (اومده بود دبی - بعدا راجع بهش می نویسم)، می گفت شما فکر نکنید که مردم ایران به خاطر مواضعش به احمدی نژاد رای دادند، مردم به خاطر مسائل اقتصادی و سنت شنی پوپولیستی اش بهش رای دادند. این حرفش رو رد نمی کنم یعنی احیانا درسته و بهانه ای برای رد کردنش ندارم. اما نکته ای که می خوام اشاره کنم اینه که واسه ی اینها مهم هست که مردم ایران چه واکنش و موضعی دارند. لااقل اگر مواضع مردم، آمریکا پسند بود ازش استفاده می کنند. اما این که مردم ما دوست دارند (اکثریت) در کنار اسلام، عزت و استقلال که برایش انقلاب کردند را نا دیده می گیرند. به نظر من انرژی هسته ای حق غیر قابل چشم پوشی ماست و باید این رو تایید کنیم و به گوش جهان برسونیم. وارد شدن واقعی مردم و نخبگان به بحث هسته ای مسئولیت حکومت رو هم شدیدا زیاد می کنه. و این موضع مردم قطعا توی چشم غربی ها میاد. فواد جان، چرا میلیارد ها دلار خرج و سال ها برنامه ریزی به خاطر مسائل کاملا سیاسی و تبعیض سیاسی بلا استفاده بمونه و از سود های این هم محروم باشیم. مطمئن باش اگر ما مردم ایران برای ایران کاری نکنیم تا آخر عمرمون باید این لیستی رو که تا حدودی ارائه کردیم بنویسیم و بیشترش هم بکنیم.
باز هم ببخشید که طولانی شد. در کل نقدت منصفانه نبود و با توجه به موضعت به حکومت گرفته شده بود.
========
پاسخ: از اینکه میلاد مخالف من نظر میده اصلآ ناراحت نمیشم، و این رو هم میدونم که انرژی هسته ای حق ماست این رو اول مطلب گفتم، اما منظور من این بود که مردم ما خیلی حقهای مسلمشون رو نادیده گرفتن و به این حقشون زیادی پایبندن اونم چون بیگانه توش تاثیر داره، مسلمآ اگه این حق رو دولت گرفته بود هیچ کس اعتراضی نمیکرد، اصلآ نمیفهمید که اعتراض کنه! میلاد جان منهم دوست دارم انرژی هسته ای صلح آمیز داشته باشم اما به چه قیمتی؟! از اینکه برگشتی به وبلاگت خوشحالم.
آذر ۴م, ۱۳۸۴ در ۴:۲۹ ق.ظ
سلام؛اینکه آزادی و داشتن یک زندگی مرفه و شایسته ی ایرانی حق مردم ایران است شکی نیست.اینکه در دنیا ما را غیر از آنچیزی می شناسند که هستیم تنها به این خاطر که به دوستان امروز ما نگاه می کنند، شکی نیست.اما نباید به این بهانه ها ما را از داشتن دیگر حقوق مسلم باز دارند. حالا که حق دستیابی به انرژی هسته ای اتفاقاً مورد اصرار سران مملکت است نباید از این مسئله خرسند بود؟